Foto: Jacqui Mol
Vandaag een zomoco stond er in de planning. Ik zou vanuit huis op de fiets gaan en weer terug, bij elkaar goed voor een 120 km incl de ZOMOCO bij mijn club HSKTrias in Den Haag. Ik vertrek om 9 uur in de barre koude ochtend, het is 5 graden en de winterkleding is aanwezig. Rugzakje op en daar ging Zwiebertje door het polderlandschap. Er is nog geen mens op zo lijkt het als ik door Pijnacker, Delft en zo verder naar Wateringen rijd. Na een rustig tempo in 1,5 uur en 40 km kom ik aan bij Trias. De A’s rijden al en alle juryleden en vrijwilligers hebben alles al weer gereed gemaakt. Het enige wat ik maar hoef te doen is een rugnr opspelden deze keer. Dat doen we dan maar terwijl er sporadisch renners binnen komen. Ook is de opkomst hoog van Triasrenners. Het is 11.15 uur, we gaan starten.
Het zal mij benieuwen hoe ik het in mijn hooikoortsperiode weer ga afbrengen, als ik alleen al naar dat fluitekruid kijk krijg ik het al benauwd. Nu slik ik op natuurlijke basis Scutellaria, en daar heb ik veel minder bijwerkingen van. Ik kan nu zelfs een koers rijden zonder mijn oriententatie kwijt te raken, Het suffe gevoel blijft. Maar het kan slechter! We starten en dat gaat me slecht af, op en af andere manier kom ik niet in de pedalen en raak zo gelijk 50 meter achter en kom in de pannekoekenhoek te zitten. Ik kom niet meer in de groep terecht en de samenwerking was zo slecht dat we worden gedubbeld in de de laatste rondes. De gedubbelden moeten eruit maar ik laat me niet kennen en sprint er nog even alles uit alsof het de laatste ronde is. Het is tenslotte training. Het levert een mooie foto op. Het is dus niet wat het lijkt. Ik win niet de massasprint. Volgens mijn teller is er een piek van 65 km per uur in deze demarage van mij.
Na afloop nog wat napraten met de Renners en clubleden, dan moet ik nog 40 km naar huis. Het laatste einde begon wat tegen te staan maar het was mooi weer! of was het weer mooi? Thuis aangekomen had ik weer 120 km erop zitten. Een voldaan gevoel.
Groeten Peter Groenendijk.
